W tę piątą niedzielę Wielkiego Postu liturgia stawia nas wobec ostatniego i największego znaku Jezusa w czwartej Ewangelii: wskrzeszenia Łazarza (J 11,1–45). To wydarzenie stanowi szczyt objawienia Jezusa jako Pana życia, przygotowując nasze serca na tajemnicę Jego Paschy, Męki, Śmierci i Zmartwychwstania. W Betanii przyjaźń, lament i wiara spotykają się z mocą Boga, który wszystko przywraca do życia.
Aby pomóc ci modlić się tym fragmentem Ewangelii, przedstawiamy poniżej pięć punktów, które rozważaliśmy w podcaście, który możesz obejrzeć, aby pogłębić swoją medytację. Zwróć uwagę na cechy każdej osoby lub grupy osób (Żydów), które omawialiśmy w podcaście i które mogą dać ci dodatkowe punkty (rhema) do twojej modlitwy.
- Łazarz: Chory, umiłowany, „sen” śmierci i wskrzeszony
Łazarz reprezentuje każdego z nas w naszej kruchości, chorobach i potrzebie zbawienia. Jest umiłowanym przyjacielem, nad którym Jezus płacze, ale także tym, który doświadcza przemijalności i „zepsucia” grobu. Gdy Jezus przychodzi czwartego dnia, tekst podkreśla, że „już cuchnie” (J 11,39), co symbolizuje stan grzechu i opuszczenia, który wydaje się nieodwracalny w ludzkich oczach. Łazarz przypomina nam, że nawet wtedy, gdy nadzieja zdaje się „spać” lub umierać, miłość Mistrza pozostaje aktywna. Jezus jest Panem czasu i Życia.
- Maria: Ból u stóp Pana
Maria z Betanii uosabia duszę, która rzuca się do stóp Pana ze swoim bólem. Jej szczery i głęboki płacz porusza Jezusa i przyciąga Jego miłosierdzie. Klękając przed Jezusem i mówiąc: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł” (J 11,32), wyraża ból straty złączony z ufnością w obecność Chrystusa. Spotkanie Jezusa z Marią uczy nas, że nasz ból nie jest Bogu obojętny. On dzieli nasze łzy, aby przemienić je w ziarna nowego życia.
- Marta: „Nauczyciel jest i woła cię”
Marta ukazuje się jako kobieta dojrzałej i zdecydowanej wiary. Wychodzi na spotkanie Jezusa, gdy On jest jeszcze poza miastem, wyznając swoją wiarę w zmartwychwstanie. To ona ma przekazać siostrze centralne przesłanie: „Nauczyciel jest i woła cię” (J 11,28). To wezwanie rozbrzmiewa dziś także dla nas: Jezus jest obecny w naszych „Betaniach”, zapraszając nas do wyjścia z paraliżu i zniechęcenia ku życiu opartemu na Jego obecności. Choć wcześniej wyznała boskie synostwo Jezusa, gdy On poleca usunąć kamień z grobu, wątpi: „Panie, już cuchnie; leży bowiem od czterech dni w grobie” (J 11,39). Wtedy Jezus przypomina jej o cennym darze wiary: „Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?” (J 11,40).
- Żydzi: Świadkowie, wierzący i niewierzący
Grupa Żydów reprezentuje wspólnotę, która obserwuje i reaguje na dzieło Boga. Są świadkami płaczu i miłości Jezusa do Łazarza oraz cudu, który następuje potem. Ich reakcja jest podzielona: wielu uwierzyło, widząc wielki znak, inni zaś zamknęli się w niewierze. Przypominają nam, że znaki Boga wymagają od nas wyboru i otwartości serca, aby przyjąć wiarę i prawdę, która wyzwala.
- Jezus: Modlitwa, Autorytet i Wyzwolenie
Jezus objawia swoją ludzką naturę, płacząc, i swoją boskość, działając. Przed cudem wznosi modlitwę dziękczynną do Ojca, ucząc nas, że życie chrześcijańskie jest synowską komunią. Z autorytetem wydaje polecenia, które przywracają życie: „Usuńcie kamień”, „Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!” i „Rozwiążcie go”. Jezus objawia się jako samo Zmartwychwstanie. Jego dzieło wykracza poza przywrócone życie, sięgając całkowitego wyzwolenia ze wszystkiego, co przeszkadza nam iść naprzód.
Etapy Lectio Divina
- Czytanie (lectio): Przeczytaj powoli J 11,1–45. Zwróć uwagę na uczucia i postawy każdej osoby oraz na rozwój dialogu aż do momentu cudu.
- Medytacja (meditatio): W jakiej dziedzinie mojego życia czuję się jak Łazarz, związany opaskami grzechu lub zniechęcenia? Czy jestem świadomy, że Jezus woła mnie po imieniu, aby wyjść z każdego rodzaju grobu? Jak odpowiadam dziś na zaproszenie: „Nauczyciel jest i woła cię”? Czy wierzę w Pana życia, czy też zamknąłem się w swoich wątpliwościach?
- Modlitwa (oratio): Módl się na przykład tak: „Panie Jezu, Życie mojego życia, przyjdź do moich chorób i moich śmierci. Zawołaj moje imię i daj mi siłę, by wyjść z ciemności egoizmu. Ojcze pełen miłości i dobroci, dziękuję Ci, bo zawsze mnie wysłuchujesz; pomnóż moją wiarę w zwycięstwo Chrystusa nad wszelkim złem. Duchu Pocieszycielu, umacniaj mnie w moich smutkach i cierpieniach…” (kontynuuj modlitwę tak, jak Duch cię natchnie).
- Kontemplacja (contemplatio): Uwielbiaj Chrystusa, Zwycięzcę śmierci i Dawcę Życia. Kontempluj Jezusa przed grobem, działającego z autorytetem, przywracającego życie umarłemu i otwierającego nas na życie wieczne. Poczuj wolność bycia „rozwiązanym” przez Jego miłosierne ręce.
- Działanie (actio): W tym tygodniu rozpoznaj jedną „opaskę” lub „grób” (nałóg, urazę lub lęk) i podejmij konkretny krok zmiany, odpowiadając na wezwanie Jezusa do życia w wolności dzieci Bożych.
