Wielkanoc jest świętem nad świętami, centrum naszej wiary. Rozważając Ewangelię według św. Jana (J 20,1–9), jesteśmy zaproszeni, aby biec wraz z uczniami do pustego grobu. Zmartwychwstanie Jezusa jest nie tylko, jak wierzymy, faktem historycznym, lecz ostatecznym zwycięstwem Życia nad śmiercią, Światła nad ciemnością. W poranek wielkanocny fizyczne „widzenie” przemienia się w „wiarę” serca, otwierając przed ludzkością nową perspektywę nadziei.
Aby pomóc w modlitwie z tą Ewangelią, przedstawiamy pięć głównych punktów naszej refleksji opartej na podcaście
Maria Magdalena: Apostołka Apostołów
Maria Magdalena jako pierwsza przybywa do grobu „…wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno” (J 20,1). Ta ciemność była czymś więcej niż brakiem światła słonecznego; była nocą w duszy tej, która nie rozumiejąc jeszcze Zmartwychwstania, szukała ciała, aby je uczcić, zamiast Pana Żyjącego. Jednak w swojej „pielgrzymce” miłości dostrzega brak ciała i biegnie do Piotra oraz umiłowanego ucznia. Uczy nas, że nawet gdy po omacku szukamy w wierze lub przeżywamy „świty” bólu, powinniśmy nadal wytrwale szukać Pana. Później jej trwanie i płacz (por. J 20,11–18) zostaną nagrodzone ukazaniem się Jezusa, który pośle ją do apostołów; dlatego nazywana jest Apostołką Apostołów.
Szymon Piotr: Świadectwo, które umacnia Kościół
Gdy Piotr słyszy relację Magdaleny, biegnie do grobu. Choć „umiłowany uczeń” dociera pierwszy, czeka na Piotra, szanując jego pierwszeństwo i autorytet. Piotr wchodzi do grobu i zauważa szczegóły: płótna leżące na ziemi oraz chustę, która była na głowie Jezusa, zwiniętą osobno. Postać Piotra reprezentuje Urząd Nauczycielski Kościoła, tego, który wypowiada ostateczne słowo i umacnia braci w wierze, gwarantując, że świadectwo Zmartwychwstania jest wierne i uporządkowane.
Umiłowany Uczeń: Tożsamość tego, który jest kochany
Tekst wspomina o „uczniu, którego Jezus miłował” lub o „innym uczniu” (J 20,2–3.8). Bardziej niż osobiste wskazanie autora Czwartej Ewangelii, tytuł ten jest zaproszeniem dla każdego z nas: abyśmy czuli się również „umiłowanymi uczniami”, którzy z entuzjazmem biegną na spotkanie z Jezusem. Jego wiara („Ujrzał i uwierzył” (J 20,8)) rodzi się z bliskości z Mistrzem; nie potrzebuje natychmiastowego fizycznego objawienia, ponieważ widok znaków w grobie wystarcza, by jego serce rozpoznało zwycięstwo Pana.
Znaki w grobie: Płótna i chusta
Dokładny opis płócien leżących na ziemi oraz chusty (sudarium, po grecku), która była na głowie Jezusa, zwiniętej osobno (co oznacza: Powrócę!) jest znakiem fundamentalnym. Gdyby ciało zostało skradzione, złodzieje nie zadaliby sobie trudu rozwiązywania płócien ani składania chusty i odkładania jej na bok. Ten porządek w pustym grobie wskazuje na wydarzenie boskie i uporządkowane: Jezus nie powrócił do życia jak Łazarz (który wyszedł jeszcze owinięty w płótna i musiał zostać rozwiązany), lecz zmartwychwstał do nowego życia, pozostawiając znaki złożonych płócien. Imponujący wizerunek Całunu Turyńskiego od wieków stanowi wyzwanie dla naukowców.
Zrozumienie Pism
Ewangelia kończy się stwierdzeniem, że aż do tego momentu nie rozumieli Pisma, które mówiło, że Jezus miał zmartwychwstać. Wypełnienie Słowa Bożego jest prawdziwym fundamentem naszej nadziei, wynosząc pusty grób do rangi pomnika ostatecznego zwycięstwa. Światło Zmartwychwstania oświeca wszystko, co zostało powiedziane zarówno w Starym Testamencie (por. np. Ps 15(16),9–10; Oz 6,2), jak i przez samego Jezusa oraz później przez apostołów, którzy dawali świadectwo (oddali życie za wiarę). Jesteśmy zaproszeni, by przejść od wiary opartej na „widzeniu” znaków zmysłowych do wiary dojrzałej, zakorzenionej w słuchaniu i głębokim rozumieniu Słowa.
Etapy Lectio Divina
Czytanie (lectio): Przeczytaj uważnie J 20,1–9. Towarzysz Marii Magdalenie wczesnym rankiem przy grobie. Spróbuj wyobrazić sobie bieg Piotra i Jana, ciszę grobu oraz ułożenie płócien i chusty zwiniętej osobno.
Medytacja (meditatio): Z którą postacią najbardziej utożsamiasz się dzisiaj? Z wytrwałym poszukiwaniem Magdaleny, z autorytetem Piotra czy z intuicyjną wiarą Umiłowanego Ucznia? Co w twoim życiu nadal wydaje się „ciemne” i potrzebuje światła Zmartwychwstania Pana?
Modlitwa (oratio): Módl się z radością: „Panie Jezu, Zwycięzco śmierci, uwielbiam Cię w ten poranek światła! Usuń kamienie, które zamykają moje serce, i daj mi łaskę ‘ujrzeć i uwierzyć’ w Twoją stałą obecność. Niech radość Zmartwychwstania odnowi moją nadzieję…” (kontynuuj według natchnienia Ducha Świętego).
Kontemplacja (contemplatio): Pozostań w ciszy przed pustym grobem. Poczuj ulgę, wiedząc, że śmierć nie ma ostatniego słowa. Uwielbiaj Chrystusa Zmartwychwstałego, który napełnia cały wszechświat swoją chwałą.
Działanie (actio): Wielkanoc jest misją. Wskaż kogoś, kto żyje w smutku lub zniechęceniu, i zanieś tej osobie słowo nadziei oraz radosne orędzie: „Pan zmartwychwstał, alleluja! Tak, prawdziwie zmartwychwstał! Alleluja!”
