W tę piątą niedzielę Okresu Zwykłego, roku A, Kościół rozważa Ewangelię według świętego Mateusza (Mt 5,13–16), która stanowi dalszy ciąg Kazania na Górze. Po ogłoszeniu Błogosławieństw Jezus posługuje się obrazami z codziennego życia, aby określić naturę i misję swoich uczniów. Tekst ten jest centralny dla życia chrześcijańskiego, ponieważ przypomina, że świętość otrzymana przez łaskę powinna objawiać się jako świadectwo publiczne i przemieniające, zawsze ukierunkowane na chwałę Boga.
Jak czyniliśmy to w ostatnich niedzielach, poniżej przedstawiamy pięć punktów, które mają pomóc w modlitwie z tą Ewangelią. Punkty te były rozważane w podcaście (https://www.youtube.com/watch?v=Kk13CuvQDi0), do którego można uzyskać dostęp, aby wysłuchać naszej refleksji. Tekst tej lectio oraz poprzednich można również znaleźć w sekcji „Formacja” na stronie Wspólnoty Shalom:
https://comshalom.org/pl/category/formation-pl/
- Sól ziemi
Jezus posługuje się metaforą soli (por. Mt 5,13), aby opisać obecność chrześcijanina w społeczeństwie, podkreślając jej funkcję nadawania smaku i chronienia przed zepsuciem. Uczeń jest powołany, aby być Kadosh — uświęconym i oddzielonym dla Boga — działając w taki sposób, by nadawać rzeczywistościom doczesnym sens wieczności. Tak jak sól musi zniknąć w potrawie, aby smak mógł się ujawnić, tak chrześcijanin pełni swoją misję z dyskrecją, pozwalając, by obecność Boga była odczuwalna, nie czyniąc z siebie centrum uwagi. Musi się to jednak dokonywać we właściwej mierze, gdyż potrawa z nadmiarem soli staje się niejadalna.
Skuteczność tego symbolu polega na zachowaniu jego istoty; jeśli sól traci smak, staje się bezużyteczna i służy jedynie do tego, by ją podeptać. Ostrzeżenie to odnosi się do niebezpieczeństwa, że uczeń zostanie skażony mentalnością świata, tracąc swoją nadprzyrodzoną siłę i tożsamość. Chrześcijaństwo, które staje się mdłe, rezygnując z prawdy ewangelicznej, aby zostać zaakceptowane, przestaje spełniać swoje zadanie świadectwa oraz moralnej i duchowej ochrony ludzkości.
- Światło świata
Gdy Pan mówi, że uczniowie są światłem świata (Mt 5,14), wskazuje, że uczestniczą w Jego własnej świetlistej naturze (por. J 8,12; 9,5). Chrześcijanin nie posiada własnego światła, lecz działa jak zwierciadło albo jak księżyc odbijający blask słońca; jego jasność pochodzi z głębokiej jedności z Chrystusem, przekazywanej przez Ducha Świętego. To światło ma za zadanie rozpraszać ciemności błędu i grzechu, ukazując ludzkości drogę ku spotkaniu ze Zmartwychwstałym. Także tutaj uczeń musi uważać, aby świecić z odpowiednią intensywnością, by nie oślepiać nadmiarem światła. Nie chodzi o osłabienie świadectwa, lecz o miłość wobec tych, którzy są jeszcze daleko od Pana.
- Postawić lampę na świeczniku
Wiara chrześcijańska domaga się widzialności i nie może być przeżywana w sposób ukryty lub wyłącznie prywatny. Jezus posługuje się obrazem miasta położonego na górze oraz lampy postawionej na świeczniku, aby podkreślić, że prawda Ewangelii powinna oświetlać wszystkie dziedziny życia. Ukrywanie światła pod naczyniem oznacza zaniechanie wynikające z lęku przed osądem lub z ludzkiego względu. Świadectwo powinno zajmować miejsce centralne w życiu ucznia — w rodzinie, w pracy i w życiu publicznym — aby jego blask docierał do wszystkich.
- Blask dobrych uczynków
Blask chrześcijanina przejawia się konkretnie w prawości jego czynów oraz w praktykowaniu miłości. Nie chodzi o popisywanie się osobistymi cnotami, lecz o życie spójne, w którym słowo i czyn zbiegają się ku Dobru. Jak nauczał święty Ignacy Antiocheński, chrześcijaństwo ukazuje swoją prawdziwą wielkość zwłaszcza wtedy, gdy spotyka się z oporem świata, ponieważ autentyczność dobrych uczynków wytrzymuje próby i objawia moc łaski działającej w ludzkiej słabości.
- Chwała Ojca
Ostatecznym celem wszelkiego świadectwa i każdego dobrego uczynku jest to, aby ludzie chwalili Ojca, który jest w niebie (por. Mt 5,16). Centrum misji nie stanowi sam uczeń ani wywyższanie Instytucji, lecz wypełnienie słów: „święć się Imię Twoje”. Gdy świat rozpoznaje dobro w czynach chrześcijan, zostaje poprowadzony do adoracji Ojca, Źródła wszelkiej świętości. Całe życie ucznia powinno być drogą prowadzącą ku Bogu, tak aby Ojciec był poznany, miłowany i uwielbiony przez swoje dzieci.
Etapy Lectio Divina
Czytanie (lectio): Czytaj powoli Mt 5,13–16. Zwróć uwagę na autorytet Jezusa, gdy mówi „Wy jesteście…”, i rozpoznaj obrazy soli, światła, miasta na górze oraz lampy.
Medytacja (meditatio): Czy nadałem smak Chrystusa moim środowiskom, czy też stałem się mdły (skażony), aby zostać zaakceptowanym? Czy moje czyny prowadzą ludzi do oddawania chwały Bogu, czy raczej szukają mojej własnej promocji? W jaki sposób „ukrywałem światło” z lęku przed osądem innych?
Modlitwa (oratio): Módl się na przykład tak: „Panie Jezu, Ty, który jesteś prawdziwym Światłem, daj mi odwagę, bym był świadkiem Twojej prawdy. Oczyść moje intencje, aby sól mojej wiary nie utraciła smaku i aby moje czyny zawsze przyczyniały się do chwały Ojca…”
Kontemplacja (contemplatio): Adoruj Jezusa Chrystusa jako Światło świata. Trwaj w ciszy przed Panem, pozwalając, aby Jego obecność oczyściła twoje spojrzenie i odnowiła twoje pragnienie świętości.
Działanie (actio): Wybierz jedną konkretną sytuację w tym tygodniu, aby działać z przejrzystością i miłością, dając jasne i spokojne świadectwo swojej wiary w miejscu pracy lub w rodzinie.
Do następnego tygodnia!
Shalom!
https://www.youtube.com/watch?v=Kk13CuvQDi0
